๑۩๑ مربع مستطیل شعر و داستان ๑۩๑

پس دلم منتظر کيست عزيز اين همه سال

پس دلم منتظر کيست که من بی خبرم

که من از آتش اندوه خودم شعله ورم

ماه يک پنجره وا شد به خيالم که تويی

همه جا شور به پا شد به خيالم که تويی

باز هم دختر همسايه همانی که تو نيست

باز هم چشم من و او که نمی دانم کيست

باز هم چلچله آغاز شد از سمت بهار

کوچه يک عالمه آواز شد از سمت بهار

پيرهن پاره گل جمله تبسم شده است

يوسف کيست که در خنده ی او گم شده است

اين چه رازی است که در چشم تو بايد گم شد

بايد انگشت نمای تو و اين مردم شد

به گمانم دل من باز شقايق شده ای

کار از کار گذشته است تو عاشق شده ای

يال کوب عطش است اين که کنون می آيد

ادامه دارد...

همچو گل هميشه سرسبز باشيد.

ای هماره! ای همیشه! ای تو تاهنوز!

نا کجای هیچ روز هرکجای هیچ!

هیچگاه هر کجای هر چه هیچ روز!

گل پری! پری! بگو چه کرده با دلت

قصه ی پریده رنگ دیو کینه توز؟

یا مرا به باغ سبز قصه ات ببر

یا به روی آن قبای صورتی بدوز

یک دو روز می شود که لانه کرده است

یک پرنده قشنگ زیر آن بلوز

آفتاب من! بگو چه وقت؟ کی؟ کجا ؟

ادامه دارد...

زیر سقف هر دو خانه چند آشیانه می کشید

هفت هشت هفت هشت تا کلاغ پیر سوخته

توی آسمان لاجورد بی کرانه می کشید

نقطه نقطه نقطه می گذاشت صحن پای حوض را

با مداد خود برای جوجه آب و دانه می کشید

بعد کوه ،" بعد لکه های پشت کوه"بعد رعد

روی گرده ی کبود ابر تازیانه می کشید

یک تبر که زیر سایه ی بلوط تر لمیده بود

هی برای آن درخت پیر شاخ و شانه می کشید

دود می وزید سمت هر کجا که باد پشت بام

دود سرد آتشی که در دلش زبانه می کشید

آفریدگار این جهان زرد خط خطی ولی

هیچ گاه توی بهت دفترش خدا نمی کشید

یا خدا نبود یا خدا پرنده بود سیب و بود

هرچه بود بی نشانه بود و بی نشانه می کشید

آن دو خانه آن دریچه های بسته اتفاق بود

ادامه دارد...            وعکس خیلی جالب

ادامه دارد...

ادامه دارد...

می پرسم از اندوه نایابی که او را برد از هاله ی نه توی مهتابی که او را برد

این بیت ، بند دوم یک آه-سایشگاه

او مثل ماهی های تنگابی که او را برد

می پرسمش از دور، ازدیروز، از دریا

از موج خیز سرد سیلابی که او را برد

اول نگاهم می کند-گفتم، روانی نیست

می گوید از شبهای شادابی که او را برد:

من را ...سوار یک سمند بی پلاک آمد

داماد...من ای کاش....سهرابی که او را برد

چیزی نمی فهمم از این بی سطر نامفهوم او خود ولی می گوید از خوابی که او را برد:

خزانسوزست باغ دل هرآن گل نازنين تر پر

من وحسرت نشينی ها من واين سخت جانی ها

تو از دلبستگی ها پر تو تا يک آسمان پر / پر

تمام زندگی تکرار يک کوچ است يک پرواز

تمام زندگی تکرار يک گل يک گل پرپر

سرسبز باشید.

تو وچون گل شکفتن ها تو وتا اوج رفتن ها

من وخارجنون دردل من وتيرخطر درپر

تمام سينه سرخان روی بال خويش می بردند

تو را وقتی که زخم يک کبوتر داشتی در پر

چه می خواهی دگر از من بگير ويک جنون بشکن

اگر آيينه آيينه اگر دل دل اگر پر پر

من از افسانه موهوم دل بايست می خواندم

که در اسطوره آتش سياوش پر سمندر پر

هميشه قسمتم اين کنج محنت نيست می دانم

سرسبزباشيد.

اشتباه اول من و تو یک نگاه بود

عشق ما از اولین نگاه اشتباه بود

گر چه باورت نمی شود ولی حقیقتی است

اینکه کلبه ی من از غم تو روبراه بود

می دویدم و میان کوچه جار می زدم

گاه گریه می شدیم گاه خنده مثل شوق

این هم از تب همان نگاه گاه گاه بود

جنگ بر سر من و خدا و عشق بود سیب

سیب بی گمان در آن میانه بی گناه بود

هر کجای شب که مثل سایه پرسه می زدیم

ردی از عبورسرد آفتاب و ماه بود

آفتاب من تویی و ماه من بگو چرا

با حضور آفتاب روز من سیاه بود

اهل شکوه نیستم وگرنه آنهمه غروب

ادامه دارد...

دانلود شعربه صورت صوتی

از حجــم اقیــانوس دردم شبنــــــمی فهمید

می گفت یک جــایی دلم دنبال آهویی است

فــال مــرا فــهمی نفــهمی مبهــمی فـهـمید

این کـولی زیبــا دو مــاه از ســـال می آمد

وقـتی کــه می آمد تمــام کــوچه می فهمید

اوداشـت هفـــده سـال- یا کمــتر- نمی دانم

مـی شد از آن رخسـار زرد گنــدمی فهمید

امسـال هــم وقتـی که آمد شهــر غـوغا شد

امسـال هــم وقتـی کــه آمـد عالــمی فهمید:

مـو فالـگیرم... اومدم فالت بگــیرم.... هـا

فهــمـید دارم اضـطرابی ، ماتـمـی فهــمید

دستــم به دستـش دادم و از تب ،تب سردم

بی آنکـه هـذیان بشـنود از مـن کمی فهمید

بخـتت بلـنده... ها گلو! چشمون دشمن کور

راز تــونـه گـفــتـم پریـنــو آدمــی فـهـمید

فضاي خونه رو پر کرده ..... داره درد دل منو می خونه

با هزارا مهربونی ...... زیر گوش برگ تنها ....... می گه طعمه خزونی ...... می کنه دل

از درختو می شه آواره کوچه ............. کوچه اي که یاد گار روز اي رفته و پوچه

....... می شینه گ وشه کوچه دل به آسمون می دوزه ...... می کنه یاد گذشته دلش از

غصه می سوزه ........

آب جوش اومده بود . یه لیوان آب جوش ورداشتم . یه پو در نسکافه ریختم توش

..... می گن کافئین تو نسکافه آدمو آروم می کنه .

نشستم روي مبل . نمی دونم چرا.... ولی یه حس .... یه اجبار ..... شاید هم یه وظیفه

.... مجبورم می کنه دوباره تکرار کنم .

انگار یه سنت شده کسایی که می خوان از این دنیا دل بکنن یه بار باید خاطرات رو

تکرار کنن ... اه این نسکافه لعن تی چقدر تلخه ........ عین زندگی می مونه ....... انگار

مثلا می خوان چیزایی رو که از این دنیا دارن بهش تحویل بدن ...... دنیا داره

ازشون حساب می کشه .... باید تک تک چیزایی رو که براشون اتفاق افتاده بگن تا

دنیا قبول کنه بذاره برن .

A تا اون جا که یادمه اونایی که خودکشی می کردن همیشه ده – بیست تا ورق 4

این سوت کوچه گرد رها عاشقت بشود

گفتم به باد بگویم تو را ...نه...ترسیدم

این گرد باد سر به هوا عاشقت بشود

پوشیده ای سفید،کجا سبز من؟ نکند

نار و ترنج باغ صفا عاشقت بشود

بگذار دل به دل غنچه ها ولی نگذار

پروانه های خانه ما عاشقت بشود

حالا تو گوش کن به غمم شهربانو تا

در قصه هام شاه و گدا عاشقت بشود

بالا نگاه نکن آفتاب لایق نیست

می تراينم آن بلند بلا عاشقت بشود

مال منی تو،چنان مال من که می ترسم

حتی خدا نکرده خدا عاشقت بشود

خورشید قصه ی مادر بزرگ یادت هست؟

خورشیدمی تو ،ماه چرا عاشقت بشود

ادامه دارد...

دانلود بصورت صوتی و عکس

ماه اگـر در شبکلاه زر زری زیبـاتر است

مـاه عالمتاب من در روسری زیبـاتر است

گـر چه زیبا می زند پیدا شدن بر مـوی او

گـم شدن در آن شب نیلوفری زیبـا تر است

عـشــق را در گـنـــجه ً سبز قـدیـمی دیده ام

چشـمش از نار و ترنج کودری زیباتر است

"همـدلــی از همـزبانی خوشتر" اما اینکه تو

با زبـان از همدلان دل می بری زیباتر است

مــادرم می گفت دختـــر هـای باغ لشــکری

مثل حوری هر یک از آن دیگری زیباتر است

سینـه ریز ســکه کوب دختــرانش در غروب

از قـران آفتــاب و مـشـــتری زیبــاتر اسـت

من به او می گفتم اما - خوب یا بد- گـل پری

  گل پری از هر چـه حوری وپری زیباتر است

بلــولای دخــتران مثل گــل بــــر روســریش

از سـکوت این شب کــاکـل زری زیباتر است

او که من می خواهمش گلخنده های شرقی اش

توی بــاغ رنگ رنگ روســری زیبــاتر است

ادامه دارد...

دانلود شعر بصورت صوتی...همچنین عکس

يک تکه آفتاب نه يک تکه از بهشت...

يک پرده باز پشت همين بيت مي کشيم)

(او فکر می کنيم در اين پرده مانده است

بالا بلند ! عقد تو را با لبان من

سراسر ابهام در معنای واژه ها

که کدامين تفسيردر بديهي ترين معنای کلمات نهفته است.

در معنائي با عمق واژه های حباب وار کودکانه …

به باورت مي رسانند …

با رفتار بزرگانه با يک کودک عشق…

که گنگ لود در معنای واژه ها…

با کفش های بزرگتر از دلش …

به اندازه کفش هايش بود …

اما به ناگاه !

باور مي کني که قبله ات هم بتکده اي بيش نبود…

قبله اي که مي گفت..

مي خنديد…

مي رقصيد…

در کوچه پس کوچه های بي انتهای عشق…

دنبال خدا گشتن…

چیزی شبیه رنگ رنگ روسری هات

مثل شکوه بادبادک بازی باد

وقتی که می رقصاندش بازیگری هات

چیزی شبیه دل به لبخند تو دادن

مثل گل تردید در نا باوری هات

افسوس اما شهر ارزان می فروشد

در پارکهای شوخ، شرم دختری هات

ای شهرزاد قصه های سالها پیش

افسانه ام کن با تب افسونگری هات

گم کرده ام آه ای هزار و یک درد

خورشید را قصه ی دیو و پری هات

شاهی؟ گدایی؟ مرشدی؟ پیری؟ چه هستی؟

دل بسته ام عمری است بر پیغمبری هات

امشب عمو زنجیر باف قصه ام را

آورده ام در حلقه ی پا منبری هات

نذر مرا با کاسه ای گندم ادا کن

تا پر بگیرم در حریم پاپری هات

امروز یادم کن که فردا دیگر از من

گردی نخواهد خاست با یادآوری هات

دنیا شبیه توست..... وقتی ماه باشی ،

حتی خدا دل می دهد بر دلبری هات

ادامه دارد...

دوره گرد

سیب ها

سیب ها گناه آدمند ،تو گناه من

سرخ گونه های توست بهترین گواه من

گرچه باورت نمی شود ولی حقیقتی است :

مرگ اشتباه زندگی است، اشتباه من

من حساب سال وماه را.....نه گم نکرده ام

وعده ی من و تو روز مرگ بود ماه من!

من اسیر خویشم این گناه بودن من است

ور نه تو کجا و گریه های گاه گاه من

نیستی و بی تو تهمتی به نام عقل

چون گلوله ای نشسته بر شقیقه گاه من

من نگفته ام شبیه آخرین نگاه تو

تو نگفته ای شبیه اولین گناه من

پشت میله های حبس مانده ای و بر تنت

جامه ای است رنگ شعر های راه راه من

شمع نیستی ولی به شوق چشم های تو

می پرند بال های خسته گرد آه من

کاشکی بیاید او که رنگ خنده های توست

تا که وا شود سپیده در شب سیاه من

ادامه دارد...

ادامه دارد...

نگاهی به دیواري که روبه روم بود انداختم تو فکرمه :

اصلا من نمی فهم آدما چرا این طورین ... اصلا مفهوم دیوار رو نمی فهمم دیوار می کشن که چی؟

اصلا دیوار چیه ؟

دیوار اصلا چیز خوب ی نیست ببین آدما که بین قلباشون دیوار کشیدن و هیچی و هیچکی رو توش

راه نمی دن چطوري شدن .

البته بعضی ها دور مغزاشون هم دیوار می کشن و هیچی رو توش راه نمی دن .

من شنیدم می گن دیوار رو براي محافظت از چیزایی که داري .

آها تا زه فهمیدم ..... پس آدما براي همین بین هم دیگه دیوار می کشن ولی یه چیزي برام مبهمه .....

دیوار می کشن که از چی مراقبت کنن ؟ آخه اونا که چیزي براي مراقبت کردن ندارن . یه مشکل

دیگه که هست اینه اونایی که چیزي براي مراقبت کردن دارن سعی می کنن دیوارا رو بردارن .

می دونی ..... آدما تو دلاشون و گاهی مغزاشون یه چیزي دارن که همش می خوان ازش مراقبت

 کنن اونم هیچیه

ادامه دارد...